නිවී සැනසෙති උතුම් මිනිසුන්

සිනිඳු සුදු මුදු මංපෙතක් නැත

සරන්නට දිවි වංකගියේ...

මිහිරි සොඳුරැති නෙක දසුන් නැත

ජීවිතේ වන දුර්ග අරණේ...

නේක විද අහියෝග මතුවෙයි

ගිඟුරුවාලා සිතේ සැනසුම්...

සිව් දෙසින් ගලනා වදන් වැල්

සසලවාලයි තමන් අභිමන්...

සතුට සැනසුම දෝරේ ගැලුවත්

විටෙක ගෙනදී සොඳුරු හැඟුමන්...

ඒ සිනාවම ගෙනයි කඳුක්

විසුරුවාලා එවන් හැඟුමන්...

ඉපිද මියෙනා ජීවිතේ ඇති

අරුත මෙය බැව් දැන නැණින්... 

දස අතින් ගලනා ගලනා බාදා අභිමුවේ

නිවී සැනසෙති උතුම් මිනිසුන්...

ඔබට හැකිද මිනිසුනේ

ගල් ගසන්නට හැකිද මිනිසුනේ
තම වගේ තව එකෙක් නසන්නට...
එකම පැහැයෙන් ගලන රුහිරෙන
තෙමාලිය හැකි වේද මිහිමව...

කිසිදාක වරදක් නොකල උන් මෙන්
අත අවි දරා නසනා ජීවිතේ
ගැලූ කඳුලක් හෙලූ සුසුමක් නොදනෙනා විලසට
කෙලෙසකද තොප සිත රළු උනේ...

සමාවක් ගැන සිතන්නට වත්
නොහැකි නම් හදට ඔබ කිසි ලෙසේ...
උතුම් මිනිසත් බව ලැබූවේ කුමකටද
හැකි නම් ඔබ ඔබෙන් විමසනු මැනේ...

සිත්තමකි ජීවිතේ

සිත්තමකි ජීවිතේ
පාට පාටින් හැඩ වැටුන
සොඳුරු සිත්තරු ඔබයි
තෙලිතුඬයි ඔබ මනස

නේක විද පාට පිරි
අමුතු හැඟුමන් ගොඩයි
කැලතිලා පැතුම් පොදි
ජීවිතේ පාට වෙයි

අඳුරු වී මිලින වී  සිතුවම ම බොඳ උනත්
සිහිනෙකින් වත් විටෙක සුබ වර්ණ නොපෙනුනත්
දිය දහම මෙය බවම නුවණින්ම සිහි කරන්
සසැලුනත් නොසෙලවී සිත්තරුන් සිනාසෙත්

මකාලිය නොහැකි නොහැකිමුත් ජීවිතේ පිංතූරේ
වෙසෙස් සිත්තම් කරුට හැකි නොවද සරසන්න
සිතා සිත් දිරි රැගෙන - මවාලා නව වර්ණ
අදිවී සිතුවම ම සොඳුරු සේ පෙර මෙන්ම

බලාපොරොත්තුවේ පැහැය
මනුසත් බවත් සමඟ මුසුකොට
අදින්න සිත්තරු නොවෙද
උතුම් මනු මිහිලොවම

මිහිරි මතකය සිතෙන් මතුවේ

කාලයේ වැලිතලාවෙන් වැසි

මතකයේ නිම් තෙරක රැදි

සිහිනයක පමනක්ම සරනා

සුවහසක් සිතුවිලි මහද සරනා

බාලයේ කිරි සුවඳ කැටිවූ

නිදහසේ සුව සමඟ මුසු වූ

සොඳුරු කෙළිලොල් එවන් කාලය

මදහසක් මා මුවඟ රැදවූ...

ගුරුපාරේ මල් පිපින උදයේ

කුරුලු කූජන ගැයෙන සමයේ

සුදු වතින් සැරසී පාසලට ගිය

මිහිරි මතකය සිතෙන් මතුවේ...

වැහිදාට පොද වැස්ස අතරින්

මඩ වතුර දුටු විගස සිත තුටින්

දඟ කරන්නට අම්මාට රහසින්

අකීකරු බාලයක් විය 

ගත පුරාවට පිරුන විකුමන්...

අදත් සිහිවේ එවන් හැඟුමන්

ඉතිර යයි සිත සොඳුරු මතකෙන්

ලැබුනොතින් ඉසිඹුවක් යම් විට

නවතීවි මා එවන් කාලෙක...

කම්මැලී ජීවිතය

පාට පාටින් දිලුන - සායම් කුප්පි ටික
වේලෙනවා ගේ මුලුලේ
සිතුවමක් වත් අදින්නට
හිතක් වත් නැහෙනේ එන්නේ...

පැදි පෙළක් ගලපන්න
අකුරු වැල් අමුණන්න
තරම් වත් සිතක් නැහැ
කම්මැලී ජීවිතය...

නික්මිලා රහසින්...

නවාතැන් පළ ඔබයි ඔබගේ සිනාවයි
ජීවිතේ දිගු වන්දනා ගමනේ...

එදා තෙපලූ ඔබ කොහිද සබදේ....

සසර සරනා තුරා 

ඔබ මගේ... ඔබ මගේ....

සපත කල ඔබ මුව 

ගොලු උනිද කෙලෙසේ....

අන් ලඳක් නැත සොඳුරු ඔබ රුවසේ

මිහිරි වෙයි ඔබ තෙපුල් මට සඳවතියේ...

පෙර පිනින් මම ලදිමි අත ඔබගේ

කියූ කාලය අමතකද සබඳේ....

හැර ගියේ ඇයි දැයි නොදන්නෙමි නික්මිලා රහසින්...

චපල නැති බව පමනක්ම දන්නෙමි ඔබට කිසි විටෙකත්...

හිතවතුන් නෑසියන් මාපිය හැමදෙන විමසද්දී තතු ඔබගේ

මුව ගොලුයි මා, කෙලස කියන්නද ඔබ නො එන බව සබඳේ....

කඳුලු වැල් හැම රෑක සිටියත් මගේ ලඟ රහසේ...

ලෝකයෙන් සඟවා පිසාදා හරින්නම් සිනාවෙන් නිබඳේ...

පෙර එදා සිත් බැඳි මතකයන් කෑ ගසයි නම් ලද ඉඩකින්...

පෙලයි නම් සිත වද වේදනාවෙන් පාරවා හැඟුමන්...
ඔබේ ලොව තුල මා නොමැති බැව් කියයි නම් ඔබ දිවුරලා මැනවින්....
එලඹ ඇත දැන් සුදුසු කාලය කුරුටු ගා සදහටම යන්නට අපේ පෙම් පැතුමන්...

උතුම් මෙහෙසිය මහා ගුණ පිරි යශොදරාවක් නොවේ මම සබඳේ...

රලු කටුක දිවි මගේ සරනා හුදු ගැහනියකි මේ දියතේ...

එහෙත් එනමුදු කුළුදුල් පෙම පිදු හද ගැන නැහැ ද්වේශයක කෙදිනකවත්..

ඔබ මගේ නොව්නත් පතන්නම් සියලු සෙත් යහපත්....

දිවිය සරසන බොළඳිය...

කෝළ හසරැලි සිඟිති ඉඟි බිඟි

මුවඟ ගැවසුන බොළඳිය...

සොඳුරු මියැසිය කිරි සිනා පිරි

දිවිය සරසන දියණිය...

විසල් නෙතු යුග පුරා පැතිරුන 

මියුරු ජීවන රස...

දකින විට ඔබ සිඟිති හසරැලි

නිවෙයි හද රැදි ගිම් හැම...

මගේ හද විජිතයේ 

කිරුළ ඔබ දූ කුමරිය...

හෙලමි දහඩිය තුටු සිතින් මම 

ඔබේ හෙට සුව පිණිසම...

අඳුර දුරලා අඹර දිදුලන

සරා සඳ සේ හැමවිට...

නැණ නුවණ සරි - ගුණ සුවඳ පිරි

සඳවතිය වෙයන් ඔබ මතු දිනයක...