සඳේ හිනැහෙම්

පුර සඳට පමනක් ඇයි කව් ගී ලියවෙන්නේ

අවපස සඳට ඇයි  ගැරහුම් නගන්නේ

එකම සඳක් නම් පායා දිලෙන්නේ

ඇයි මේ වෙනස තාමත් මට නොහැඟෙන්නේ... 

අඳුර මැද මෝදු වෙන්නයි නිසි කල් යල් බලන්නේ

දින දින පුරාලයි පෙරුමන් නුඹ ගැබ නැගෙන්නේ

අමාවක ගෙවාලයි සඳ දිය මිහිමත වැඟිරෙන්නේ

පිරෙන සඳ අමතකද පිරි සඳට විතරක් ගුණ ගී ගයන්නේ...

තිමිරය ඉරා නැගුනත් නිලඹර පලවා සිත් රැදි ගිම්

අවපස සේම පුරපස නැවතත් එයි එය වේ දිය දම්

දන්නා නිසා දිදුලන බව නුබගැබ මනරම්

ගැරහුම් සේම පැසසුම් ඉවසයි මොනයම්...

රැක ගනිමු ගනිමු අපි ලක් මෑණියන්

අමිහිරිම පිලිතුර

විසල් සිතුවිලි ගිගුම් දේ හද පාරවා හැඟුමන්

ලොවක් නිදිගත් මැදියමේ සිත හඬයි ඉකි ගසමින්

මගේ අතගෙන මටද පෙම්බැදි ඔබද මේ සිතමින්

සුසුම් ගුවනට විසි කරන්නම් පරම පිවිතුරු ප්‍රෙමයේ නාමෙන්

පතිනියක වී අපේ ලොව තුල කිරුළ දරනට දුටු සිහින වියැකෙයි

යෙහෙළියන් ආසිරි සිනා මැද කුලගෙට වඩිනු දුටු සඳ ඇස සෙමින් තෙත් වෙයි

ඇගේ අතගෙන එහි සිටින්නෙ සිටින ඔබමදැයි සිත මගෙන් විමසයි

අමිහිරිම ඒ පිලිතුර සැබෑ බව අද ලොවම මට පවසයි...

සුන්දරයි හැඟුමන්

සුන්දරයි හැඟුමන් ඉපිලිලා සිත මගේ සතුටින්
ලං වෙලා සියොතුන් ගී ගයයි හඬ නගා විගසින්
මල් පිපී ලෙලයි යායට පුරවලා සුවදින්
ජීවිතේ සොඳුරුයි රස උතුරලා පෙර මෙන්

වෙනද නොදැනෙන අමුතු මිරිහරක් ගත පුරා පැතිරෙයි
සිහිල් මද නළ ගෙනයි සැනසුම නව පනක් ලැබදෙයි
ලබැදි බව උතුරා දෝරේ ගලලා සිනා මල් විසිරෙයි
හුරු පුරුදු බව පුරවලා මුලු සිතම කවියක් වෙයි

නැගෙන විට දිනිදුන් අඹර දිලෙනා කිරණ සේ උතුරන නැවුම් බව
වඩින විට සඳවතිය මිහිපිට ගෙනෙන සේ  මුදු සිහිල් බව
ගයන විට පෙම් ගීය කෙවිලිය නෙත රැදුන සේ කෝල තුටු බව
හැඟෙන විට මා ගතම පුබුදුවන ඔසුව සේ දැනෙයි මේ සොඳුරු බව

මනකල්ය ලොව දැන් සැනෙකෙලි කරයි සිත සතුටින්
කිමද මේ  හැටි කාරනා එනමුදු එකදු පැනයක් වෙයි
මන්ද මේ විමසුම් සකි සඳේ නැතිය අන් කිසිත් සම වෙම්
ගෙදර ඇවිදිල්ලා කාලෙකින් නිදසේ මම ගෙදර ඇවිදින්...

නිවී සැනසෙති උතුම් මිනිසුන්

සිනිඳු සුදු මුදු මංපෙතක් නැත

සරන්නට දිවි වංකගියේ...

මිහිරි සොඳුරැති නෙක දසුන් නැත

ජීවිතේ වන දුර්ග අරණේ...

නේක විද අහියෝග මතුවෙයි

ගිඟුරුවාලා සිතේ සැනසුම්...

සිව් දෙසින් ගලනා වදන් වැල්

සසලවාලයි තමන් අභිමන්...

සතුට සැනසුම දෝරේ ගැලුවත්

විටෙක ගෙනදී සොඳුරු හැඟුමන්...

ඒ සිනාවම ගෙනයි කඳුක්

විසුරුවාලා එවන් හැඟුමන්...

ඉපිද මියෙනා ජීවිතේ ඇති

අරුත මෙය බැව් දැන නැණින්... 

දස අතින් ගලනා ගලනා බාදා අභිමුවේ

නිවී සැනසෙති උතුම් මිනිසුන්...

ඔබට හැකිද මිනිසුනේ

ගල් ගසන්නට හැකිද මිනිසුනේ
තම වගේ තව එකෙක් නසන්නට...
එකම පැහැයෙන් ගලන රුහිරෙන
තෙමාලිය හැකි වේද මිහිමව...

කිසිදාක වරදක් නොකල උන් මෙන්
අත අවි දරා නසනා ජීවිතේ
ගැලූ කඳුලක් හෙලූ සුසුමක් නොදනෙනා විලසට
කෙලෙසකද තොප සිත රළු උනේ...

සමාවක් ගැන සිතන්නට වත්
නොහැකි නම් හදට ඔබ කිසි ලෙසේ...
උතුම් මිනිසත් බව ලැබූවේ කුමකටද
හැකි නම් ඔබ ඔබෙන් විමසනු මැනේ...

සිත්තමකි ජීවිතේ

සිත්තමකි ජීවිතේ
පාට පාටින් හැඩ වැටුන
සොඳුරු සිත්තරු ඔබයි
තෙලිතුඬයි ඔබ මනස

නේක විද පාට පිරි
අමුතු හැඟුමන් ගොඩයි
කැලතිලා පැතුම් පොදි
ජීවිතේ පාට වෙයි

අඳුරු වී මිලින වී  සිතුවම ම බොඳ උනත්
සිහිනෙකින් වත් විටෙක සුබ වර්ණ නොපෙනුනත්
දිය දහම මෙය බවම නුවණින්ම සිහි කරන්
සසැලුනත් නොසෙලවී සිත්තරුන් සිනාසෙත්

මකාලිය නොහැකි නොහැකිමුත් ජීවිතේ පිංතූරේ
වෙසෙස් සිත්තම් කරුට හැකි නොවද සරසන්න
සිතා සිත් දිරි රැගෙන - මවාලා නව වර්ණ
අදිවී සිතුවම ම සොඳුරු සේ පෙර මෙන්ම

බලාපොරොත්තුවේ පැහැය
මනුසත් බවත් සමඟ මුසුකොට
අදින්න සිත්තරු නොවෙද
උතුම් මනු මිහිලොවම