වැලි තලාවේ

තෙරක් නොපෙනෙන නමුදු කිසිවිට

දිවි කතර වැලි තලාවේ...

විටෙක හිනැහී විටෙක ලතැවී

නේක පියවර තබන්නේ මං මුලාවේ...

නේක හැඩයෙන් රටා මවමින්

ඇවිද ගිය දිගු මාවතේ...

ගීතයක් දුටුවේද කෙදිනක

දුකක් නොලියූ ජීවිතේ...

සුසුම් ඉකිලන සිනහ විගසිත

මියැසියකි දිවි සාගරේ...

නැවුම් පියවර මතු කරයි නිති

නේක රූ මවමින් හදේ...

කෙන්බිමක්

තිමිර විනිවිද නැගේ දිනකර

පුබුදු කරවා දියඟ දස දෙස

නිමා කල සද එවන් මෙහෙවර

ගිලී සැඟවෙයි සිඳු පතුල මැද

විදා මුදු මකරන්ද මනහර

කැකුළු මල් පිබිදේවි තුරු අඟ

ලොවක් සැනසුව සොඳුරු රුව වුව

දිනක සැඟවෙයි පරව මිහිමත

රුදු කතර සරසනා කෙන්බිමක් වී නිබඳ

සරතසැක් නිමා කල හැකි නම් විඩාලන මනු කැලක

හැර ගියත් දිනෙක මුවගින් ගලනා සුසුම වුව

කිත් රාව රැව් දේවි ලොව හැඩ කල උතුම් දන විලස

මතුදා

රැලි නගා කලඹ් දුක් නගා ඉපිද

සෝ සුසුම් සැඩ පහර ඉවසා

අතිර සතුටක මිහිර මතු කර හද හැඟුම් කිතිකවලා

දුර ඇදෙයි දිවි ගඟුල නව රටා රූ සොබා මවලා

හඬ හඬා ඉපිද පස් කම් ම සොයන

නිම් තෙරක් නොමැති රුඳු ගංඟා

තොටුපලක් කොහෙද මද ඉසිඹු ගෙනෙන

හති වැටුන ලෝ සතගෙ ගිම් නිවනා

අන් සරණ යදින අසරණව තැවෙන

ලෝ දහම පෙලන සත් වගම ඇදෙන සසර මහ ගංඟා

දියවරම අහුරන්න සත් වගට සෙත් වෙන්න

දම් තෙරක් විය හැකිද පිං පිරුන මතුදා

මන්දාරම් නුවරට

මන්දාරම් නුවරට මන්දාරම් අඳුරේම

මගේ හිත හැමදාකම ඇවිදන් යාවී

හිත රැදි ඔය හිනාව හිමි නැති බව කිව්වට

හැබැහින් දැක ගන්නට පෙරුම් පුරාවී

යදමින් විලංගු ලා සිරකරලන්නේ කෙලෙසක

මන්දාරම් වැසෙසේම් දුක් කවි පද පබැදේවී

විහඟුන් ඒ ගී වැල් රහසේ මුමුනන කොට 

හද බැදි පෙම තව තව ලියලාවී

මගේ හිත පුරවාගෙන ඉකිලන සිතුවිලි පෙල

සීතල හැන්දාවේ පාළු මකාවී

මුලු නුවරම කළු කර කප්පරකට බැදි සෙනෙහස

මහ වැහි විලස දසත දොර ගලාවී

අම්මා මඟ බලනවද

අම්මා මඟ බලනවද

කලල් දිය මැඩ නැගී සියපත