මඟ බලා

කොහෙන් කොතනින් ඇවිද ආවෙද

කෙදින කෙලෙසක නික්ම යාවිද

කිසිත් නොමදත් ජීවිතේ

සෙවනැල්ල වුව තනි රකීවිද

අඳුර රජයන විට ලොවේ...

මුවින් වැගිරෙන අමා මී වැල්

දස අතේ විසිරී තියේ

එවන් පදයක අරුත පසදින

උතුම් මනුදම් 

සැඟව ගියේ ඇයි ලොවේ...

හඬන සිතකට ගෙනෙන සැනසුම

මදහසෙත් සැඟවී තියේ

අමිල ගුණ දම් නැවත් පූදින

දවස එනතුරු

මඟ බලා සිටිමුද කෙසේ...

ආදරේ හිමිකාරි

පුරා පෙරුමන් පතා පැතුමන්

රුහිරු වගුරා කඳුලු වපුරා

දිනා ගත්තා මා...

මම ඔබේ කර ගත්තා...

කිරුල නොපලන් රැජිනියයි ඔබ

මහද ගැස්මේ රිද්මයයි ඔබ

මුදු සුමුදු සඳ සිසිලසත් පරයන

ආදරේ හිමිකාරියයි ඔබ...

බලා කල් යල් සුදු නෙලුම සොඬින් ගෙන

ඔබේ කුස වැඩි දෙව් පුතුන් නම් මම නොවේ

ජීවිතේ සැඬ කටුක යුගයක

සෙවු කෙන්බිම ඔබමවේ...

තවම නොදනිමි අන් කෙනෙක් මට

සම කරන්නට ඔබේ ලඳේ...

ජාති ජාතිත් පත්න්නේ මම

ඔබෙම වේවා සංසාරයේ...

අත්තටු ලැබිලා

විහිදී යාවී විසිරී යාවි 

සිතුවිලි දිගන්තයේ...

පවනැල්ලේ වෙලිලා

ඈතට දුර ආකාසේ...

සිතිජ ඉමව්වේන් එහා

නෙපෙනෙන ඉමකට

අත්තටු විහිදා...

පියඹා යන්නට යාවි

රහසක් හදවත පතුලේ

සහසක් මතකය අතරේ

සතුටක් ගෙන ආ සසරේ

වෙහෙසක් නිවූ දිවි කතරේ

ලැබිලා - අත්තටු ලැබිලා

හෙමිහිට යනවා -පියඹා 

ජීවන සක්මන

කලඹ කලඹා සහස් මතයකය

යන්නෝ ද එති එන්නෝ ද යති

සොඳුරු බව සොයලා...

දිවියේ පැහැ ගන්වා

තෙරක් නොදකින ජීවිතේ ලියලා....

නඟති කඳුලක් ගැඹුරු සුසුමක්

යලිත් හිනැහෙන්නටම වරමක් 

වරම් ලද උන් හමු වේද දිවියේ...

සදාකාලික වූ 

සොඳුරු බව ලද...

සැපත සදනා මං සොයාලා 

වෙහෙස වී

පවුරු පදනම් බිඳ වැටෙයිදෝ

මාවතක් නැති ජීවිතේ... 

ජීවිතේ... ගීතයේ....

පොතේ කතාව

දුර ඈත  වන අරණ - වැජඹුනේ පෙර දිනේ

නැණැස් එළි නගන්නලු - මිහිළි සිඹ සැගවුනේ

පත් අගට එක් රොක්ව - ගී ගැයුව විහඟුනේ

නුඹේ ගීයේ තාල නැති - කාලයක් ගත උනේ

නෙක රටා හැඩ දමා - මොනවාද ලියවුනේ

අරුත් පද කියාලයි - සහස් දන කියැවුවේ

සිත් පුරා පිබිදුවේ - නව ලොවලු හෙට දිනේ

පොත් ගුලක හිඳී අද - දහස් ගව් දුරු රටේ

සැනෙකෙළිය

සැනෙකෙළිය මේ යැයි සිතා

මවා සහසක් රූ රටා...

පාති දන නෙක අනඟ රැඟුමන්

මෝහයෙන් මන් මත් වෙලා...

පාට වත්සුනු තවරලා

නෙක කෝල බැලුමන් ඉතිරිලා...

දෝරෙ යයි මදහසින් කැලතී

සරාගී බව උතුරුවා...

සිහින දහසක සැඟවිලා

තුන් සිතම වී මං මුලා

රඟති රඟදෙති සැවොම සමරති

අරුත් සඟවා හිනැහිලා...

පරව ඇයි සොඳුරු කුසුමන්

මවාලා සොඳ මියුරු හසකැන්

රිදුම් දිවි ගිම් නිවා සිසිලෙන්

විඩා සිඳවා අසුරු සැනෙකින්

ලකර කරවා දිවිය නිතැතින්

හදේ තෙත් ගති මැවූ සකියන්

දිවි කතර වට සිහිල් පොද පැන්

හඬව හඬවා සහස් මිනිසුන්

පරව යනු ඇයි සොඳුරු කුසුමන්